در یک پروژه ساختمانی یا محیط صنعتی، پاها تقریباً همیشه در معرض خطر هستند؛ از افتادن ابزار و قطعات سنگین گرفته تا وجود میخ، براده فلزی، سطح لغزنده و ساعت‌ها ایستادن یا راه رفتن. به همین دلیل کفشی که برای چنین محیطی انتخاب می‌شود نباید فقط ظاهر مقاومی داشته باشد؛ باید با خطرات واقعی محل کار هماهنگ باشد.

برای بیشتر پروژه‌های ساختمانی و صنعتی، کفشی مناسب است که سرپنجه محافظ، زیره مقاوم و ضدلغزش، ساختار بادوام و راحتی کافی برای استفاده طولانی‌مدت داشته باشد. اگر محیط خطر خاصی مانند برق، مواد شیمیایی یا حرارت دارد، ویژگی‌های حفاظتی کفش نیز باید متناسب با همان خطر انتخاب شوند. OSHA نیز انتخاب کفش حفاظتی را در محیط‌هایی که خطر سقوط اجسام، سوراخ شدن کف کفش یا خطرات الکتریکی وجود دارد ضروری می‌داند.

کفش مناسب پروژه‌های ساختمانی و صنعتی چه ویژگی‌هایی دارد؟

یک کفش ایمنی مناسب باید از پا در برابر خطرات محیط محافظت کند، اما ایمنی تنها معیار انتخاب نیست. اگر کفش سنگین، نامتناسب یا ناراحت باشد، استفاده چندساعته از آن می‌تواند باعث خستگی و کاهش تمرکز فرد شود. استاندارد ISO 20345 نیز علاوه بر خطرات مکانیکی و مقاومت در برابر لغزش، به الزامات مرتبط با عملکرد ارگونومیک کفش ایمنی توجه دارد.

سرپنجه مقاوم در برابر ضربه: در ساختمان‌سازی، کارگاه‌ها، انبارها و بسیاری از کارخانه‌ها احتمال افتادن ابزار، مصالح یا قطعات روی پا وجود دارد. به همین دلیل یکی از مهم‌ترین بخش‌های کفش کار، محافظ پنجه است.

در کفش‌های ایمنی استاندارد می‌توان از سرپنجه‌های فلزی یا غیر فلزی استفاده کرد. برای نمونه، ISO 20345 برای کفش ایمنی دارای سرپنجه حفاظتی، مقاومت مشخصی در برابر ضربه و فشار تعریف کرده است. بنابراین هنگام خرید، صرفاً عبارت «سرپنجه فولادی» معیار کافی نیست و بهتر است مشخصات و استاندارد اعلام‌شده برای محصول نیز بررسی شود.

زیره مقاوم در برابر میخ و اجسام تیز: کف پروژه ساختمانی معمولاً محیط کاملاً تمیزی نیست. میخ، پیچ، براده، سیم و قطعات تیز ممکن است در مسیر رفت‌وآمد وجود داشته باشند. اگر چنین خطری در محیط وجود دارد، باید کفشی انتخاب شود که برای محافظت در برابر نفوذ اجسام از قسمت زیره طراحی شده باشد. OSHA نیز سوراخ شدن کف کفش توسط اجسام را یکی از خطراتی می‌داند که می‌تواند استفاده از کفش حفاظتی را ضروری کند.

زیره ضدلغزش و بادوام: سطوح خیس، خاکی، روغنی یا ناهموار در پروژه‌های عمرانی و محیط‌های صنعتی رایج هستند. زیره کفش باید چسبندگی مناسبی با سطح داشته باشد و متناسب با محیط کاری انتخاب شود. مقاومت در برابر لغزش نیز از مواردی است که در الزامات کفش ایمنی ISO 20345 مورد توجه قرار گرفته است.

کفش کار مهندسی برای چه افرادی مناسب است؟

اصطلاح کفش کار مهندسی معمولاً برای مدل‌هایی به کار می‌رود که ضمن داشتن ویژگی‌های حفاظتی موردنیاز، طراحی آن‌ها برای رفت‌وآمد و استفاده روزانه در محیط پروژه مناسب است. مهندسان اجرا، ناظران، تکنسین‌ها، نیروهای تعمیر و نگهداری و افرادی که بخشی از روز را در محیط کارگاهی حضور دارند، از مخاطبان اصلی این نوع کفش هستند.

با این حال، عنوان «مهندسی» به‌تنهایی نشان‌دهنده سطح حفاظت کفش نیست. اگر فرد وارد محیطی می‌شود که احتمال سقوط جسم سنگین، نفوذ میخ یا خطر الکتریکی وجود دارد، باید مشخصات فنی کفش با ریسک همان محیط مطابقت داشته باشد. اصل مهم در انتخاب تجهیزات حفاظت فردی، تناسب وسیله با خطر واقعی محیط کار است.

هنگام خرید کفش کار برای پروژه به چه نکاتی توجه کنیم؟

پیش از خرید، ابتدا محیط کار را بررسی کنید. آیا احتمال سقوط ابزار وجود دارد؟ کف محل کار لغزنده است؟ اجسام تیز روی زمین دیده می‌شوند؟ فرد تمام روز سرپا است یا فقط برای بازدید وارد پروژه می‌شود؟

بعد از مشخص شدن این موارد، به سرپنجه، نوع زیره، میزان چسبندگی، وزن، سایز و راحتی کفش توجه کنید. کفش باید کاملاً اندازه پا باشد؛ زیرا حتی یک مدل ایمن اگر فیت مناسبی نداشته باشد، برای استفاده طولانی انتخاب مطلوبی نیست. OSHA نیز در الزامات مربوط به تجهیزات حفاظت فردی بر انتخاب تجهیز با اندازه مناسب کاربر تأکید دارد.

در نهایت، بهترین کفش برای پروژه‌های ساختمانی و صنعتی لزوماً سنگین‌ترین یا گران‌ترین مدل نیست. انتخاب مناسب مدلی است که سطح حفاظت آن با خطرات محیط کار هماهنگ باشد و در عین حال فرد بتواند طی ساعات کاری با راحتی از آن استفاده کند. بررسی دقیق مشخصات محصول قبل از خرید، به‌خصوص در محیط‌های دارای خطر برق، مواد شیمیایی یا شرایط ویژه، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.